Tussen liefde en vertrouwen

Met gebedsgenezing of handoplegging heb ik nooit zoveel opgehad. Misschien zijn ze me te vreemd om te begrijpen. Om diezelfde reden zou ik niet beweren dat ze vormen van kwakzalverij zijn. Ik vraag me wel af, waarom zouden sommige mensen anderen kunnen helen, terwijl zovelen dat niet kunnen? Ik heb bij mezelf nooit vergelijkbare krachten ontdekt. Of toch?

Mijn zoon van twee was ziek. Waterpokken. De eerste dagen viel het nog wel mee, maar op het hoogtepunt was hij flink beroerd. Soms schreeuwde hij plotseling: ‘Au, au, au’. Dan breekt een moederhart. De middeltjes die huisarts en apotheek aandroegen lieten hem alleen maar meer kronkelen en schreeuwen, dus die lieten we staan.

’s Avonds kon hij niet slapen, al was hij nog zo moe. Zijn vader was al lang met hem in de weer. Zingen, bij hem zitten, even vasthouden en met hem lopen. Niets wilde baten. Ik weer aan de beurt. Zingen, bij hem zitten… Uiteindelijk legde ik mijn hand als een zegen over zijn hoofd. Gelijk ontspande zijn gelaat, zijn hele lijfje. Binnen enkele minuten sliep hij.

Ik was ontroerd. Hoe kon ik, mijn hand, toch zo’n invloed hebben op dit kleine lijfje? Dit leek mijn krachten te ontstijgen. Hier was de oerkracht van het moederschap werkzaam. Een klein wonder, hoe de moederhand haar kind tot rust brengt. Een wisselwerking tussen mijn liefde en zijn immense vertrouwen.

Tussen liefde en vertrouwen groeit het wonder.

Annika den Dikken

15.06.11