Oecumene

Toen ik Tine eind 1982 mijn plan vertelde een boek te willen schrijven over de vrouw van Martin Luther (1499-1552), stuurde zij mij naar een cursus waar ik de beginselen van vrouwen(kerk)geschiedenis kon leren. Daar had ik  nog geen kaas van gegeten. Ook al had ik zojuist mijn theologie opleiding afgesloten met de scriptie Een moderne kerkmoeder waarvan Catharina Halkes het onderwerp was.

Waar ik naartoe moest waren de semesters Geschiedenis van het vroege Christendom, gegeven door dr. A.B.J.M (Louis) Goosen, onderdeel van de Drie-jarige Inleidingscursus Theologie in het perspectief van Feminisme en Christendom.

Hoewel mijn oecumene besef al was begonnen in de jaren zestig toen ik als jonge, oer-Gereformeerde vrouw tien jaar in het super katholieke Venlo woonde, bleef dat toch praktisch onderontwikkeld. Er was veel over oecumene te lezen, er werd steeds meer over gesproken, maar daar bleef het toch wel bij.

Op die eerste avond in Nijmegen, waar, wekelijks, voor twee uur college, vrouwen van vooral mijn generatie uit alle uithoeken van Nederland naartoe reisden, drong tot mij door wat oecumene was. Ze kwamen niet alleen uit alle geografische, maar ook uit alle kerkelijke hoeken en denominaties. De verbinding was het feministisch perspectief. Het onderwerp van de avonden, de geschiedenis van het vroege Christendom, gaf daaraan een extra accent. In die eeuwen was er immers nog nauwelijks sprake van scheuringen, lange tijd niet eens van een kerk.

Voorheen, schrijvend aan mijn Moderne kerkmoeder leek het me dat vooral Tine's  lidmaatschap van het hoofdbestuur van de St. Willibrordvereniging haar oecumenische grondhouding zo niet had bepaald, dan toch ijzersterk had gemaakt. Die grondhouding had zich meegedeeld aan die colleges.

Iets van mijn gevoel tijdens die eerste avond in Nijmegen in 1983, in het college van Louis Goosen, en tussen al die vrouwen van overal, keerde terug tijdens de herdenking van 35-jaar IWFT op 1 oktober jl in Amsterdam. Als ergens de oecumene wortel heeft geschoten dan is dat voor mij in de feministische vrouw-en-geloofbeweging. En wel een praktische oecumene. Dat werd voor mij zichtbaar in de werkvelden waarin al die theologes haar plaats hebben ingenomen.

Sieth Delhaas

21 oktober 2011