Een kostbare erfenis

Ineens kijkt ze me aan, sereen en tegelijk indringend. Esther de Boer, die vorig jaar overleed.

In het een na laatste nummer van Fier staat haar foto bij het artikel waarin Riemer Roukema de

herinnering aan haar levend houdt.

In een periode dat ik zelf met ernstige ziekte en kwetsbaarheid word geconfronteerd, maakt

het overlijden van relatief jonge vrouwen in ons netwerk diepe indruk op me. Kune Biezeveld,

Esther de Boer, Barbara Leijnse: ik ben hen dankbaar voor wat ze ons nagelaten hebben.

Esther de Boer waardeer ik vooral vanwege haar eerherstel van Maria Magdalena. Ze voelde zich

geroepen om te laten zien hoe mannelijke sentimenten in de vroege kerk en hun visie op de rol van vrouwen Maria (en met haar vele vrouwen) tot zwijgen hebben gebracht. Maria, apostel

van het eerste uur, de vrouw die onderricht gaf!

Daar is de erfenis van Kune Biezeveld, waar ik nog jaren mee vooruit kan. Toen Kune zelf met vergankelijkheid en kwetsbaarheid te maken kreeg, had ze de moed om 'scherven te laten spreken'.

Om te laten zien dat Gods heil groter is dan het reddend handelen wat de klassieke theologie

ervan heeft gemaakt. De ruimte van Gods helend handelen groter maken, dat was haar wens!

Hoe kunnen wij deze kostbare erfenis beheren? Door de herinnering aan deze vrouwen en hun nalatenschap levend te houden. Maar dat niet alleen: misschien juist wel door ons te laten roepen

bij onze naam. Net als Maria Magdalena in de tuin. Zij herkende (terecht volgens Barbara Leijnse) de stem die haar riep als die van de Tuinman.. Deze Tuinman is degene bij uitstek die het kwetsbare

leven behoedtt en tot bloei brengt. Om het met Esther de Boer te zeggen:'Hij roept ons, net als

Maria, om op te staan en tot zelfstandig spreken en handelen te komen.'

Cathrien Roolvink