Drive

Het bericht over het voorstel van de besturen vereniging van Christelijk onderwijs om jongens en meisjes in het middelbaar onderwijs gescheiden les te geven, brengt me bij mijn vierde statie bij Catharina Halkes' leven. Het bericht horend, dook onmiddellijk haar uitspraak bij me op over haar eigen gescheiden onderwijs op die leeftijd, ergens midden dertiger jaren: "er was niemand die zei dat kun je niet doen want je bent een meisje'. Die ervaring had ze ook thuis al opgedaan, want ook daar stonden ze na haar vader's overlijden op haar tiende, met vier vrouwen voor de uitdaging de zaken zelf op te knappen.

Ik stel me voor dat die ervaring de, of minstens een drive is geweest achter haar uitgesproken mening over de rol die mensen zelf, buiten de autoriteit van anderen om, hebben te spelen in maatschappij en kerk.

In haar tijd, toen ze daar in de vijftiger jaren, een dertiger, over begon na te denken en vorm aan te geven, met name toen ze uitgenodigd werd voorzitter te worden van het KVG (Katholiek Vrouwen Gilde) in haar stad, lagen er stapels onderwerpen van waaruit de wereld een nieuwe aanblik zou kunnen krijgen. En, omdat ze toen toch in het bestuur zat van een vrouwenorganisatie, hoe vróuwen haar eigen bijdrage aan die nieuwe maatschappij na WOII konden, nee zouden móeten leveren. 'Met vliegend vaandel en slaande trom', denk je als je alle thema's voorbij ziet komen die toen door dat bestuur aan de orde werden gesteld en waarin zij ongetwijfeld een eigen partij heeft geblazen.

Met haar drive kregen later de leken te maken in haar kerk en nog weer later alle vrouwen die zich aangetrokken voelden tot de feministische beweging.

In het gescheiden onderwijs van nu blijken de jongens de doelgroep te zijn die baat zouden hebben bij de scheiding der geslachten. Maar Tine's herinnering is er in elk geval één ter overweging waar dat gescheiden onderwijs ook goed voor kan zijn.

Sieth Delhaas

18.08.2011