Blijven en doen wat je kunt

Ieder tijdperk heeft zijn eigen ikonen. Elke groep zijn eigen gids. De afgelopen weken werd ik me er weer eens van bewust tot welke groepen ik me reken. En dat kwam door de herdenking van drie overledenen.

Allereerst was daar de zaligverklaring van Johannes Paulus II. Los van het gegeven dat deze zaligverklaring op een tijdstip kwam dat een evenwichtige evaluatie van zijn pontificaat nog niet tot de mogelijkheden behoorde, merkte ik dat de plechtigheid op het St. Pietersplein, die ik volgde via de tv, me raakte. Deze man heb ik van dichtbij gezien tijdens de Wereldjongerendagen in Toronto 2002, waarbij zijn charisma voelbaar was tussen de miljoenen aanwezigen. Toen het meer dan levensgrootte portret werd ontrold (wat is de Rooms-Katholieke Kerk toch goed in liturgisch theater!) overviel ontroering me. Ondanks zijn ziekte bleef hij op de Petrusstoel en deed hij wat hij kon.

Een paar dagen eerder was ik onderdeel geweest van het gelegenheidskoor dat zong tijdens de uitvaart van Tine Halkes. De vaandeldraagster van de feministische theologie werd tijdens een Eucharistieviering de hemel in gezongen en gebeden. Roerende woorden, mooie liederen, dierbare herinneringen, fijne ontmoetingen. Het was er allemaal door haar leven en ter nagedachtenis aan haar. Ze was gebleven en had gedaan wat zij kon. Een erfenis als een opdracht.

Een paar dagen later deed ik de deur open van een kapel om het graf van het Heilig Bruurke van Megen te bezoeken. In leven portier van het Franciscans klooster in dat dorpje, bij wie velen vroegen om gebed en van wie evenzovelen troost en kracht ontvingen. Zijn functie was nederig, zijn belang voor anderen hemelhoog. Hij bleef op zijn post en deed wat hij kon.

Drie gidsen die (nog) niet heilig zijn volgens canonieke regels en die me laten zien waar ik sta: in de rooms-katholieke kerk, die verre van volmaakt is, maar waar plaats is voor velen. En ze zeggen alle drie op eigen wijze: blijf en doe wat je kunt. 

Willien van Wieringen