Tine

Zondagmorgen 1 mei.

Ik zet de tv aan om naar Het Vermoeden te kijken met Ahmet Marcouch. 

En daar kijkt Tine mij vol aan. Ik heb te vroeg, nee te laat ingeschakeld, en val in het laatste deel van een herhaalde uitzending van 2005, waarin Annemiek Schrijver in Het Vermoeden met Tine Halkes spreekt.

Ik kijk en luister ademloos. Blij ook omdat ik vanwege een gebroken pols niet present kon zijn, niets kon meemaken van haar uitvaart. Nu kan ik mij nog even laven aan haar presentie, ook al is zij niet meer bij ons. Broos maar ongebroken spreekt zij over haar vertrouwen in de geest, in God, in ons mensen. Want overal en op elk moment dat iemand bijdraagt aan wat God begonnen is werken wij mee aan die goede schepping. Over de leegte die ook ruimte is.

En als op diezelfde zondagmorgen die boodschap van vertrouwen, van menselijkheid, van present-zijn ook wordt vertolkt door de moslim Ahmet Marcouch, dan weet ik, voel ik ontroerd hoe Tine present is en blijft. Over de grenzen van kerk en religie heen.

Mijn Pasen: beter laat dan nooit. Dank je wel Tine.

Annego Hogebrink, Alkmaar

(Van 1998 – 2008 voorzitter van de oec. vrouwensynode)