Dierbaar

Op een gegeven moment schreef ik boven mijn brieven aan haar niet meer lieve , maar dierbare Tine . Lieve drukte niet meer uit wat zij gaandeweg voor mij was gaan betekenen. Later, nadat ik het boek Dierbare Woorden van Cornelis Verhoeven had aangeschaft, leerde ik de betekenis die hij aan dit woord hechtte. Bijvoorbeeld dat dierbaar een waarde is die in de buurt komt van het onzegbare. Dierbaar noem je iemand aan wie je gehecht bent. En het belangrijkste voor mijzelf wat Verhoeven over dierbaar zegt is, dat het aangeeft dat je een geschiedenis hebt met die persoon.

Mijn geschiedenis met Catharina Halkes begon in de lente van 1977. Op een avond, vlak voor het slapen gaan luisterde ik in mijn al duistere woonkamer bij het licht van de straatlantaarns naar een uitzending van NCRV's radio 'Rondom het Woord. Een theologische etherleergang'. Ik had iets te laat ingeschakeld, maar werd onmiddellijk getroffen door een krachtige vrouwenstem en haar woorden: "Intussen missen we de emotionaliteit, de warmte steeds schrijnender. We hebben behoefte aan een hartelijke en bezorgde kerk. Wij vrouwen hebben ons met deze gang van zaken zo vertrouwd gemaakt, we hebben ons deze onderwaardering zo eigen gemaakt..." Haar woorden vond ik moeiteloos terug toen ik jaren later de gedrukte tekst van de serie 'Als vrouwen aan het Woord komen' kocht.

Deze dagen tussen haar overlijden en begraven worden, herlees ik God opnieuw gedacht.

Het is de titel van een bundel essays waarin vrouwelijke en mannelijke collega's haar eren ter gelegenheid van haar 75e verjaardag. Daaruit citeer ik één regel als voorbeeld van de vele dierbare woorden die zij ons nalaat. Het is een voorbeeld van die vele woorden , die niet alleen bij mij, maar bij onnoemelijk velen verregaande veranderingen in gang hebben gezet. Bijvoorbeeld de verandering van een belastend godsbeeld . Daarover schrijft ze: "Want ik heb nooit mijn ziel aan de kerk verkocht en mezelf eerder aan het leven toevertrouwd, aan de Bron van leven die God is, een onuitsprekelijk geheim, en tevens de uitnodigende Stem en de betrouwbare Gezel die steeds aanwezig is.'